 | | | | Publiczna Szkoła Podstawowa im. Marii Konopnickiej w Mazowszanach | | 26-624 Mazowszany | | Mazowszany 6 | | woj. mazowieckie | | tel: 048/3342242 (tel/fax) | | | | Koordynator programu: | | Marta Zaniat | | marta.zaniat@interia.pl |
 |
|
| Tytuł projektu: Pomaganie to dla nas wyzwanie | | Kategoria: Pomagam innym | | Opiekun projektu: Elżbieta Sala-Podsiadły | | Poziom edukacyjny: podstawowa 4-6 | Opis projektu:
Karolina W., Jola R., Sylwia M., Kinga F., Mateusz P.Mateusz T., to skład mocnej grupy pod wezwaniem „Pomaganie to dla nas wyzwanie.” Powstała ona z połączonych sił klas: 5a i 5b.
Naszym zadaniem będzie:
• Pomoc dzieciom z rodzin wielodzietnych: „I Ty możesz zostać św. Mikołajem” – zbiórka odzieży zimowej, butów, środków chemicznych i spożywczych na paczkę świąteczną.
• Wykonanie kartek świątecznych dla pensjonariuszy Domu Seniora w Radomiu.
• Przygotowanie inscenizacji utworu K.I. Gałczyńskiego „Trąbki świątecznej poczty” dla Publicznego Przedszkola nr 19 w Radomiu (integracyjnego).
• Akcja czytania bajek z w/w przedszkola.
• Promowanie Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy w naszej szkole i udział w niej.
• „Laurka dla Seniora” z okazji „Dnia Babci i Dziadka”.
• Zbiórka zabawek, gier i książek dla oddziałów integracyjnych z Publicznego Przedszkola nr 19 w Radomiu.
• Paczka wielkanocna dla rodzin ubogich.
• Pomoc koleżeńska.
| Komentarz końcowy nauczyciela:
Komentarz końcowy nauczyciela
„Pomaganie to dla nas wyzwanie” – tytuł projektu mojej grupy okazał się bardzo trafny, a jego realizacja okupiona wielomiesięczną pracą. Z wielkimi oporami zgodziłam się zostać opiekunką projektu, bynajmniej nie z lenistwa, tylko z przyczyn - nazwijmy to technicznych oraz osobistych. Teraz cieszę się, (bo choć po raz kolejny okazało się, iż asertywność nie jest moją mocną stroną), to dzięki udziałowi w projekcie wiele zyskałam:
1. nauczyłam się wiele o moich uczniach i od nich, np. że gify to nie przezwiska (!),
2. zwalczyłam organiczną niechęć do technicyzacji życia codziennego i z dużym zainteresowaniem serfuję w Internecie,
3. pokonałam wrodzone upodobanie do robienia wszystkiego na ostatnią chwilę i wymogłam na swoich uczniach - prośbami i groźbami – terminowe wywiązywanie się z zadań i opisywanie ich na blogu,
4. przekonałam się wraz ze swoimi podopiecznymi, że bezinteresowna pomoc daje radość obydwu stronom – pomagającym i wspomaganym.
Oczywiście po drodze nie obyło się bez niespodziewanych utrudnień, takich jak: choroba uczniów, konflikt w grupie czy ich słomiany zapał. Chwilami dopadała mnie chandra, że znowu muszę kolejny raz przypominać o wpisach na blog, zrobieniu plakatu informującego o akcji charytatywnej, czasem o wykonaniu go od nowa, bo prototyp był „przecudnej wręcz urody”. Niektóre nasze przedsięwzięcia - siłą rzeczy - musiały być pilotowane przeze mnie, bo żeby wystąpić o przydział puszki Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy i zrobić zbiórkę pieniędzy w szkole, należy działać z określonymi procedurami, zgłosić się
z podaniem do odpowiedniego sztabu i …być osobą dorosłą. Również umawianie wizyt grupy w przedszkolu integracyjnym czy w Domu Seniora w Radomiu to była moja „działka”, ale reszta należała do dzieci – przygotowanie inscenizacji „Trąbek świątecznej poczty” czy kukiełkowa prezentacja wierszy Brzechwy i Gellnerowej, wykonanie kartek świątecznych i okolicznościowych gazetek.
Szczęśliwie zakończyliśmy projekt, realizując wszystkie zaplanowane zadania, co z dumą i z ulgą podkreślam. Gratulacje należą się wszystkim członkom grupy - i tym, którzy bardziej zasłużyli się w działaniu, jak i tym, którzy okazali się sprawniejsi w pisaniu o naszych dokonaniach. Podziękowania należą się również rodzicom moich uczniów za to, że zadbali o tzw. logistykę, gdy działaliśmy „w terenie” oraz wszystkim wspierającym nas, choćby przez zakup gazetki szkolnej, z której dochód przeznaczyliśmy na paczkę świąteczną dla potrzebujących dzieci.
Jako podsumowanie naszej działalności niech posłuży cytat
z wiersza mojej ulubionej poetki: „Tyle wiemy o sobie, ile nas sprawdzono.” Poprzez udział w projekcie mieliśmy okazję się sprawdzić, ale ile dzięki temu się dowiedzieliśmy, na to pytanie każdy z nas musi sobie sam spróbować odpowiedzieć.
Elżbieta Sala - Podsiadły | | » zobacz blog | » komentarz końcowy nauczyciela | | | |
| Tytuł projektu: Podróże kształcą i zachwycają | | Kategoria: Jestem twórcą | | Opiekun projektu: Barbara Markowska | | Poziom edukacyjny: podstawowa 4-6 | Opis projektu:
Podróże w naszym projekcie traktujemy bardzo szeroko – jako eskapady po Polsce i świecie, w przeszłości, do korzeni, w przyszłość, w głąb siebie, w świat literatury i sztuki, podróże w sieci. Na początek ( od 10 listopada do 15 grudnia) każdy z nas napisze prace w formie opowiadania, opisu, wywiadu, wiersza, listu, sprawozdania, tekstu i ewentualnie nut piosenki, scenariusza widowiska (do wyboru) na jeden z tematów:
A to Polska właśnie.
Gdy myślę Polska…
Z głębi dziejów – opowieści z historii Polski.
Piękno i bogactwo tradycji polskich.
Przy realizacji tej części projektu wykorzystamy internet, książki historyczne i etnograficzne, wspomnienia naszych dziadków, itd.
Prace zaprezentujemy w specjalnym wydaniu szkolnej gazety i na stronie internetowej szkoły. Za prezentację internetową odpowiedzialny będzie Grzegorz Falkiewicz, w redaktor naczelną specjalnego wydania „Szkolniaka” „zabawi się” Agata Trelka.
Od 15 grudnia do końca stycznia 2008 roku zamienimy się w krytyków teatralnych i literackich. Przygotujemy (do wyboru – jedna lub więcej) recenzje spektaklu teatralnego. Wybierzemy się w tym celu z rodzicami i nauczycielami do teatru „Roma” w Warszawie na musical „Akademia pana Kleksa” i do Radomia na spektakl poświęcony życiu Jana Kochanowskiego. Przygotujemy też recenzje wybranych utworów Astrid Lindgren. Efekty pracy przedstawimy w szkolnej gazecie i na stronie internetowej szkoły. Odpowiedzialne za prezentację tej części naszej pracy są Paulina Kicior (internet) i Klaudia Faryna (gazeta).
Od 1 lutego do 15 marca 2008 roku odbędziemy podróż w głąb, po zakamarkach ludzkiej duszy. Postaramy się bliżej poznać kolegę, przyjaciela, może kogoś z dorosłych i wykonamy „Jej (jego, mój) portret”( malując, rzeźbiąc, malując słowem, gestem, muzyką, za pomocą fotografii lub karykatury, scenki mimicznej lub kabaretowej). W portrecie postaramy się zaakcentować to, co wyróżnia portretowaną osobę z tłumu, jest dla niej szczególnie charakterystyczne. O pomoc przy realizacji tej części projektu nasze panie od języka polskiego i plastyki. Efekty pracy zaprezentujemy na specjalnej szkolnej wystawie i podczas liryczno – humanistycznego spotkania z kolegami, nauczycielami i rodzicami (np. na Dzień Kobiet”). Reżyserem spotkania na Dzień Kobiet będzie Jakub Mendrek, wystawę zaprojektuje Karolina Piasecka. | Komentarz końcowy nauczyciela:
Zbliżamy się do finału akcji „Uczniowie z klasą”.
Moi podopieczni zrealizowali z nawiązką wszystkie zadania przewidziane w projekcie „Jestem twórcą” i zasłużyli- moim zdaniem- na miano „Uczniów z klasą”.
Napisali recenzje przeczytanych książek, filmów, musicalu obejrzanego w teatrze „Roma” w Warszawie.
Projekt „Moja ojczyzna, mój dom” zrealizowali w sposób dla siebie najwłaściwszy- jedni napisali „solidne” opowiadania, inni zabawili się- całkiem udanie- w poetów i satyryków. Paulina napisała tekst piosenki „Moja Huta”, melodie do niej ułożyła koleżanka z klasy i powstał lokalny „hicior”.
Projekt „Jej ( jego, mój) portret realizowany był przeważnie w formie wierszy o rodzicach, babciach, dziadkach. Z przyjemnością z rozczuleniem doczytałam się tam też mojego poetyckiego wizerunku.
Klaudia, uczestniczka koła plastycznego, namalowała autoportret i stworzyła literacki portret swojej „domowej” lipy.
Przyznam, że początkowo szło jak po grudzie- trzeba było zachęcać, tłumaczyć, pomagać, poprawiać, oswajać z komputerem, ośmielać.
Po prezentacji (w szkole i w gminie) pierwszej części projektu, moje sreberka poczuły się jak po udanej premierze w teatrze- wyróżnienie, znani, no i trochę podziwiani.
Powstawały coraz bardziej samodzielne, czasem zaskakująco dojrzałe i przemyślane wiersze, niekoniecznie na zadany temat, czasem ot tak, pod wpływem impulsu. Uczniowie wymyślali ciekawe sposoby promocji swoich działań ( specjalny numer gazety szkolnej, występ „Na wesoło i na serio”, albumy, wystawy, strona internetowa).
Projektem zainteresowali się koledzy z klas VI, pozazdrościli – jak stwierdziła jedna z dziewczynek – i coraz odważniej zaczęli przynosić i prezentować na forum klasy swoje „produkcje” literackie i artystyczne.. Odwiedzali stronę internetową i na bieżąco komentowali (czasem trochę złośliwie, częściej z lekkim podziwem) zamieszczone tam wiersze i inne formy literackie.
Słowem był ruch. A z wierszy zebranych przy tej okazji wydamy ( po burzliwych warsztatach literackich) następny szkolny tomik „Młodzi piszą”.
W przyszłości, gdybym realizowała podobny projekt, dałabym szansę wszystkim chętnym (pracując nawet z dwiema – trzema grupami).
Recenzje książek świetne, ale już filmów i sztuk teatralnych, przeważnie za bardzo „szkolne”, bez blasku i polotu.
Nie martwi mnie to jednak. W szkole podstawowej piszemy sprawozdania- recenzje, tworzymy podstawowy warsztat, na blaski i smaczki będzie czas w gimnazjum i szkole średniej.
Najpiękniejsze jest dla mnie to, że w trakcie realizacji projektu upewniłam się w przekonaniu, że mam szczęście szlifować kamienie naprawdę szlachetne.
W tzw. międzyczasie Grzesiek i Klaudia zostali laureatami konkursu Młodzieżowej Akademii Kultury na recenzję książki Astrid Lindgren, Karolina wygrała dwa poważne konkursy recytatorskie („Radom w poezji” i XXV Konkurs Recytatorski), cała szóstka zajęła czołowe miejsca w literackim konkursie regionalnym i przygotowała materiał (wiersze, legendy, zdjęcia, rysunki) do albumu na ogólnopolski konkurs „W Polsce bije serce świata (N. Davies) A czy twoje serce bije dla Polski?” Wielokrotnie grali, śpiewali, recytowali, czasem błaznowali na szkolnych imprezach. Są naprawdę aktywni, zdolni, pracowici, twórczy.
To naprawdę uczniowie z klasą.
Barbara Markowska
| | » zobacz blog | » komentarz końcowy nauczyciela | | | |
| Tytuł projektu: "Najpiękniejsze, co jest na świecie, to pogodne oblicze." | | Kategoria: Pomagam innym | | Opiekun projektu: Aneta Urbańska | | Poziom edukacyjny: podstawowa 4-6 | Opis projektu:
Nasze działania w zakresie projektu obejmować będą dwa obszary. Pierwszy z nich- bardzo szeroki:
1. Promowanie akcji charytatywnych
(m. in. Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy) wśród mieszkańców naszej gminy poprzez plakaty zachęcające do udziału, publikacje w gazetce szkolnej
i na internetowej stronie szkoły dotyczące różnych organizacji, zakresu ich działania i sposobów pomocy .
2. Udział w akcji Pana Jurka Owsiaka
Drugi obszar to działania w obrębie naszej gminy i powiatu. Zaczniemy od najbliższego środowiska.
1. Wspólne zabawy i gry, czytanie książek choremu chłopcu, który ma nauczanie indywidualne. Praktycznie nie wychodzi z domu. Nie ma kolegów i koleżanek, przez co jest bardzo samotny. Spędzając z nim wspólnie czas, chcemy by poczuł, że wciąż należy do naszej społeczności uczniowskiej, bo przecież tak naprawdę się od nas nie różni.
2. Zbiórka zabawek, książek i gier dla Domu Dziecka lub innego ośrodka pomocy dzieciom.
3. Dwa przedstawienia dla dzieci niepełnosprawnych z "Naszej szkoły" w Radomiu.
| Komentarz końcowy nauczyciela:
28 kwietnia moi podopieczni dokonali podsumowania projektu „Najpiękniejsze, co jest na świecie, to pogodne oblicze” zarówno na forum szkoły jak i na blogu. Było to ostatni krok na ich drodze do tytułu „Uczniów z klasą”. Podkreślić należy, że „droga” ta nie była łatwą- szczególnie na początku.
Dla czwartoklasistów, którzy dopiero co wkroczyli w nowy etap edukacyjny z nowym wychowawcą, wieloma nauczycielami i inną organizacją pracy taki program stanowił wyjątkowo trudne wyzwanie. Dlatego odczuwam ogromną satysfakcję i radość, widząc jak świetnie sobie poradzili. Wykonali wszystkie zaplanowane zadania. Z każdym kolejnym tygodniem pracy stawali się coraz bardziej zdyscyplinowani i zorganizowani. O ile początkowo moje działania polegały nie tylko na motywacji, ale pomocy przy planowaniu i wykonaniu zadań oraz stałej kontroli blogu , o tyle wraz z upływem czasu moi uczniowie byli coraz bardziej samodzielni. W listopadzie, czy jeszcze w grudniu ogromny problem stanowiło dla nich choćby prowadzenie blogu.
W ciągu tych kilku miesięcy obserwowałam jak z zagubionych i nieco nieporadnych maluchów przeistaczają się w dojrzałych i odpowiedzialnych młodych ludzi. To niezwykłe uczucie. Największym zaskoczeniem były dla mnie ich reakcje podczas spotkań z dziećmi niepełnosprawnymi. Dla nich nie stanowiło to jedynie realizacji zaplanowanego zadania. Potrafili okazać tyle wyrozumiałości, tolerancji i ciepła, iż niejeden dorosły mógłby się od nich uczyć. Ich chęć działania, pomysłowość i wyobraźnia zaowocowały wieloma przedsięwzięciami, których początkowo nie ujęliśmy w harmonogramie. Zdali sobie sprawę, iż pomaganie innym daje także im wiele radości. Nauczyli się (i tutaj zacytuję ich słowa) „że czasem bardzo błaha rzecz może okazać się dla kogoś ważna. Nie trzeba wielkich czynów, by komuś pomóc, czasem wystarczy zwykły uśmiech, przyjazny gest.”
Z dumą podkreślam, że już zapowiedzieli organizację podobnych akcji także po zakończeniu programu.
Gratulacje oczywiście należą się całemu zespołowi, ale zaznaczyć muszę, że w grupie zdecydowanie prym wiodły dziewczynki.
Dla mnie jako wychowawcy i nauczyciela projekt stanowił także ważną lekcję. Największą korzyścią z pewnością było to, że lepiej poznałam swoich uczniów. Spędzając z nimi wiele godzin poza salą lekcyjną, miałam szansę zaobserwować ich w niecodziennych sytuacjach. Wiem, że z taką klasą zdecydowanie mogę podjąć się nawet najtrudniejszych przedsięwzięć.
Praca opiekuna oczywiście wymagała ode mnie systematyczności i dyscypliny, co także stanowi dodatkowy atut projektu. Moja rola sprowadzała się przede wszystkim do przygotowania akcji od strony technicznej, np. umówienia spotkań w ośrodku dla dzieci niepełnosprawnych, wpłat na konto fundacji pieniążków ze zbiórek, czy reżyserii przedstawień. Dało mi to jednak wiele radości. Dziś z rozrzewnieniem i wielka dumą oglądam zdjęcia z wydarzeń, w których brali udział moi „uczniowie z klasą”.
Aneta Urbańska
| | » zobacz blog | » komentarz końcowy nauczyciela | | |
|
| |
|
